In de rubriek ‘Verliefd op Ameland’ praten we met mensen die hun hart verloren zijn aan het eiland of aan iemand op het eiland. Mensen die voor de liefde naar het eiland zijn gekomen of mensen die uit liefde voor het eiland elk jaar weer terugkeren. Vandaag vertelt Hans Hulsman (50) over zijn liefde voor Ameland, het eiland waar hij al zijn hele leven komt.
‘De liefde voor Ameland begon in de jaren zestig bij mijn ouders. Mijn moeder was destijds overspannen en op uitnodiging van een collega van mijn vader vertrokken ze voor een weekje naar Ameland. Door die week op het eiland knapte mijn moeder zo ontzettend op, dat zij en mijn vader daarna ieder jaar opnieuw naar Ameland gingen.
Vanaf mijn geboorte in 1976 ging ik met mijn ouders, broer en zus mee. Op die manier is de hele familie besmet geraakt met het Ameland-virus.’
Ongekende vrijheid
‘In de jaren ’70 en ’80 huurden we steevast Huisje Oase aan de Gladde Duuntjes op Klein Vaarwater in Buren. Wat ik me van die tijd vooral nog herinner is het ongekende gevoel van vrijheid. We huurden skelters waarmee ik met mijn broer en zus vrij kon rond racen, want verdwalen kon je eigenlijk niet. Dat gaf een heel veilig gevoel.
Naast ons gezin, ging ook oma altijd mee en kwam er ook altijd familie op bezoek in de twee weken dat wij op het eiland waren. Ik zie oma nog lopen, met de bolderkar achter haar aan vol met spullen. Want het was een hele volksverhuizing als we lopend naar het strand gingen. De stoeltjes moesten mee, net als het windscherm en andere strandattributen. Dan speelde ik met neefjes en nichtjes en was er volop familie gezelligheid. Nog altijd geldt voor het grootste deel van mijn familieleden dat ze toch elk jaar minstens een keer voet op Ameland willen zetten.’
Aan zee voel je je klein
‘Op Ameland heerst ook een bepaalde rust die je nergens anders ervaart. Hoe vaker je er komt, hoe vertrouwder alles is. Daardoor voel je ook geen druk om van alles te moeten ondernemen of ontdekken.
Die rust die over mij heen komt, heeft ook met de zee te maken. Niet alleen werkt de zee rustgevend, maar ook relativerend. Als je uitkijkt over zo’n enorme watermassa dan voel je jezelf heel klein en realiseer je dat je maar een klein schakeltje bent in het geheel.
’s Nachts maakte mijn vader ons wakker om midden in de nacht met een zaklamp naar het strand te gaan en sterren te kijken. Dat waren magische momenten.’
Laat het gebeuren
‘Het leuke aan die vakanties van mijn jeugd was ook dat je jaar na jaar dezelfde gezinnen weer trof, en dus ook steeds opnieuw met dezelfde vakantievriendjes kon spelen. Dat zag ik later ook weer bij mijn dochter Fejah, inmiddels bijna achttien.
Op die manier blijft het ook vertrouwd op het eiland. En zo hou je ook je vaste ritueeltjes. Zo ga ik altijd de eerste dag naar snackbar het Hoekje, waar ik een praatje maak met eigenaresse Karin. Het is dat bekende, vertrouwde: dat gekeutel waar ik veel ontspanning en rust in vind.
Er strijken intussen ook steeds vaker bekenden uit Vaassen, waar wij vandaan komen, neer op het eiland. Met mijn enthousiasme voor Ameland steek ik iedereen aan. Mijn vrouw Monique en mijn dochter Fejah delen mijn liefde voor het eiland, daar ben ik dankbaar voor. Minimaal twee keer per jaar genieten we met zijn allen van Ameland.’
‘Hoewel ik dus vooral geniet van de rust en de voorspelbaarheid, is het soms ook ontzettend leuk om het eiland juist van een andere kant te bekijken. In mijn geval was dat heel letterlijk want ik won een rondvlucht over Ameland bij de bingo. De natuur tussen Ballum en Hollum, de zee en de duinen; het eiland van boven gaf een prachtige aanblik.
Maar vooral raad ik mensen aan om het eiland gewoon maar over zich heen te laten komen. Laat maar gebeuren, niet teveel plannen en gewoon genieten. Je hoeft even niets.’
Mijn moeders laatste wens
‘Al die jaren is de liefde voor Ameland bij mijn ouders, en met name mijn moeder, gebleven. Helaas werd zij in 2017 ziek en is ze in 2024 overleden. Ze kon gelukkig in de jaren dat zij ziek was nog steeds naar haar geliefde eiland komen.
Voor ze overleed, deelde ze met ons de wens uitgestrooid te worden op Ameland. Vorig jaar reden we in de auto naar Holwerd, met mijn vader van 85, mijn broer en mijn zus die overgekomen was uit Zweden waar ze woont, en de as van mijn moeder. Net als in de jaren 80 met zijn allen, als gezin naar Ameland. Op deze mooie dag hebben we samen haar wens vervuld. Als ik nu weer op het eiland ben, dan voel ik dat zij er ook is.’
Houd jij van Ameland of woon jij op Ameland en heb je een bijzonder verhaal te vertellen voor een van onze rubrieken of ben/ken je iemand met een goed Amelander verhaal die dat graag met ons wil delen? Laat het ons dan weten via info@persbureau-ameland.nl
