Hoewel het soms kan voelen alsof de tijd stil staat wanneer je op Ameland bent, verandert het eiland juist continu. Niet alleen door het wisselen van de seizoenen, het verstrijken van de jaren, maar ook door de oprukkende zee die hele delen van het eiland opslokte. Stormvloed en stuivend duinzand deden dorpen als Oerd en Sier verdwijnen. Het eiland is niet meer te vergelijken met hoe het honderd jaar geleden was.
In Herinneringen aan Ameland blikken we terug op een Ameland uit het verleden. Deze keer vertelt Thea Boelens (72) over het Ameland van de jaren zestig, waar haar ouders vandaan kwamen.
‘Mijn ouders zijn allebei geboren op Ameland. Mijn vader kwam van de Boelens, mijn moeder van Tieman. Mijn oma van moeders kant woonde in een boerderij aan de strandweg en mijn opa en oma van mijn vaders kant woonden in wat nu het Sorgdrager museum is.
Zelf ben ik in Amsterdam geboren. Mijn ouders vertrokken na de oorlog naar de hoofdstad omdat er niet genoeg werk was. Ze kwamen beiden uit grote gezinnen en van de boerderij, maar daar was geen plek voor iedereen. Mijn moeder ging aan de slag als dienstmeid en mijn vader werkte bij de NDSM scheepswerf.
Eerst vierden we onze vakanties in een huis in Callantsoog, maar later gingen we naar Ameland, waar we een bungalowtent hadden op Klein Vaarwater. We waren met zijn zessen en alles moest met de trein of bus, dus dat was een hele reis. Onze kleren werden in een grote dekenkist opgestuurd met Van Gent en Loos en zelfs onze Amsterdamse kat ging mee. Mijn vader was de eerste twee weken van de vakantie aanwezig. Daarna kwam hij elke vrijdag op zijn brommertje vanuit Amsterdam om daarna zondagavond weer te vertrekken. Mijn neven en nichten haalden ons op van de boot en brachten ons naar het tentenkamp met onze spullen. Dan kon de vakantie beginnen. ’

Een ingegraven melkbus als koelkast
‘Ik heb hele mooie herinneringen aan die vakanties op het eiland. Zo weet ik bijvoorbeeld nog dat we in een dal in de duinen stonden waar het steeds nat was omdat het water van het duin afliep. De hele camping hielp toen mee om onze tent met stokken op te tillen en de camping over te dragen naar een droge plek.
Wij waren een van de eersten met een snelkookpan. Als dan met een tentharing het stoomknopje omhoog getild werd hadden we vaak bekijks van mensen die zoiets nog nooit gezien hadden. Met maar twee pitjes was zo’n snelkookpan heel handig.
Wat we ook altijd deden was een melkbus ingraven om zo als koelkast te gebruiken. Op die manier hielden we de boter, het vlees en de kaas vers. Dat werkte goed. En elke avond gingen we bij oma op bezoek. Mijn broers hielpen in de zomer ook op de boerderij met het hooien en samen met onze neven en nichten gingen we vooral ook veel lol trappen. Zo zaten we bovenop de hooiberg als die met de platte kar naar de boerderij gereden werd, en speelden we het spelletje ‘koeienvlaai’ in de weilanden.’


Slapen in het stro
‘Op Klein Vaarwater beleefden we van alles. Na het eten gingen we elke avond het bos in om te kijken naar hertjes en konijnen. We zochten dennenappels voor oma, die ze in de kachel kon stoken of speurden naar paddenstoelen.
Overdag waren we op het strand of het Oerd op zoek naar jonge scholeksters of kieviten. Voor ons was het een verademing om naar Ameland toe te gaan en de stad uit te zijn.
Wij leefden daar helemaal van op.
Het was ook zo’n andere wereld. Als het stormde dan legden wij met ons hele gezin de slaapzakken in de schapenschuur van oma, en sliepen in het verse stro. Achter de schuur had je dan zo’n houten hokje waar je een wc had met een houten deksel. Daar durfde ik niet heen ’s nachts, vanwege de spinnen. Maar het sliep wel heel knus en gezellig, zo samen in dat stro.’




Kazen en kippen
‘Mij staan ook vooral de winkeltjes bij die je destijds had. We kwamen graag bij het kaaswinkeltje bij de kaasboerderij aan de strandweg. Het was een heel klein winkeltje waar de kazen hoog opgestapeld lagen op houten planken, en waar buiten de kratten gepasteuriseerde melk stonden. Op het hele kleine toonbankje lagen kleine stukjes kaas en binnen kon je je gat niet keren. Daarom stonden de meeste klanten buiten waar je ook kaas kon pakken en rekende je binnen af. Het was er altijd druk.
Als je kip wilde kopen dan ging je naar de kippenboer van de familie Kiewied. Dan wees je een kip aan, maar die verdween natuurlijk direct tussen de andere kippen. Een willekeurige kip werd dan gepakt en de nek omgedraaid, waarna hij met de hand geplukt werd. Als kind mochten wij de poten dan hebben.’


Ameland voelt nog steeds dorps en intiem
‘Wij zijn nog altijd jaarlijks op het eiland te vinden. Tegenwoordig huren we dan een huisje in Ballum. Het is voor ons een grote familiereünie, want niet alleen zien we dan de familie van Ameland, ook nichten en neven uit Leeuwarden komen over. Vaak wordt er ook wel iets georganiseerd, zoals een puzzeltocht op de fiets.
Hoewel er sinds mijn jeugd veel veranderd is op het eiland, is het dorpse er nog steeds. In het hoogseizoen is dat natuurlijk minder, maar daar buiten voelt het eiland nog steeds intiem en vind je er rust. Het blijft een verademing om terug te keren naar deze plek.’
Heb jij ook mooie of bijzondere herinneringen aan Ameland die je graag met ons wilt delen? Stuur dan een mailtje naar info@persbureau-ameland.nl met in het onderwerp ‘Herinneringen aan Ameland’, in het kort je verhaal en je contactgegevens en wie weet lees je jouw verhaal volgende keer terug.




