In de rubriek ‘Verliefd op Ameland’ praten we met mensen die hun hart verloren zijn aan het eiland of aan iemand op het eiland. Mensen die voor de liefde naar het eiland zijn gekomen of mensen die uit liefde voor het eiland elk jaar weer terugkeren. Vandaag vertelt Sandra Mulder (55) over de liefde van haar gezin voor Ameland.
‘Vijftien jaar geleden kwamen we voor het eerst op Ameland. We waren nog nooit op een Waddeneiland geweest. Mijn man had in zijn jongere jaren bijna heel Europa al gezien, maar juist daarom leek het me leuk om samen eens naar een plek te gaan waar we allebei nog nooit waren geweest. We hadden inmiddels drie kinderen, onder wie een dochter (25) met een verstandelijke beperking. Een drukke vakantie of een verre reis zagen we niet zitten. Voor haar zou alle drukte alleen maar onrust geven. Zo kwamen we uit bij Ameland. Daarna zijn we nooit meer ergens anders naartoe gegaan.’
We tellen af op de aftelkalender
‘Thuis hangt elk jaar een aftelkalender op de koelkast. Iedere dag zet onze dochter een kruisje. Zo weet ze precies hoeveel nachtjes het nog slapen is voordat we naar Ameland gaan. Tegen de tijd dat de koffers gepakt worden, staat er een grote tekening van Ameland op de kalender en is de voorpret compleet.
Die voorpret duurt eigenlijk het hele jaar. We hebben zelfs een eigen Ameland-afspeellijst. Muziek die we thuis normaal nooit draaien, maar zodra we onderweg zijn naar de boot, gaat hij aan. Hoe dichter we bij Holwerd komen, hoe meer het vakantiegevoel begint. Mijn man staat vervolgens als eerste boven op het dek. De wind voelt al anders op de boot, dikker, alsof er een warme deken om je heen valt. En als we onderweg een zeehond zien en de vuurtoren weer opduikt, weten we: we zijn er bijna.’
Even helemaal niks doen
‘Waar wij het meest van genieten op Ameland is dat er zo weinig moet. Thuis draait alles om tijd, afspraken, werk, files en verplichtingen. En ga je op vakantie dan heb je vaak ook nog het gevoel dat je van alles moet ondernemen. Pretparken, leuke dorpjes, bezienswaardigheden… je wilt alles zien.
Op Ameland valt die druk voor ons volledig weg. We worden ’s morgens wakker en de enige vraag is: wie haalt de broodjes? Daarna zien we wel. Misschien gaan we naar Nes, misschien naar Hollum, misschien wandelen we over het strand of drinken we ergens koffie. Iedereen doet waar hij zin in heeft. Er is geen planning en geen haast.
Juist omdat er niets móét, kom je pas echt tot rust.’
Mijn dochter leerde op Ameland fietsen
‘Voor onze dochter is Ameland een heerlijke plek. Ze voelt feilloos aan dat er geen haast is. Ze wordt er helemaal rustig van. Dat merk je aan alles.
Op Ameland heeft ze leren fietsen. Met behulp van medewerkers van de fietsverhuur durfden we het aan om het te proberen met een driewielfiets. In het begin vond ze het spannend. Ze werd ingehaald door andere fietsers en dat maakte haar onzeker. Maar iedere dag ging het een beetje beter. Binnenkort krijgt ze thuis ook haar eigen driewielfiets. We hopen dat ze straks net zo ontspannen naar haar dagbesteding kan fietsen als op Ameland. De basis is daar gelegd. Zelf noemt ze haar fiets liefkozend haar ‘koets’.
Iedereen wil mee
‘Niet alleen onze dochter is dol op Ameland. We huren altijd een groot vakantiehuis, zodat iedereen mee kan als ze dat willen. En dat gebeurt ook.
Onze oudste zoon woont inmiddels op zichzelf en we hebben er een geweldige schoondochter bij gekregen. Maar ze genieten er erg van om aan te haken als wij op Ameland zijn. Ook onze jongste zoon, inmiddels zeventien, gaat nog steeds graag mee. Natuurlijk wil hij ook de wereld ontdekken, maar Ameland blijft vertrouwd. Het voelt voor ons allemaal als een tweede thuis.’
Kleine dingen worden grote herinneringen
‘Die allereerste vakantie was voor ons echt bijzonder. Er viel een enorme rust over ons gezin. Alsof iedereen ineens kon ademhalen. Doordat we ineens stil gingen staan genoten we extra van de kleinste dingen. Zeesterren zoeken, garnaaltjes vangen met een schepnet, oesters vinden langs de dijk, samen naar de zonsondergang kijken. Je bekijkt alles ineens met andere ogen. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.’
De kunst van het nietsdoen
‘Hoewel we het niets doen volledig omarmen, ondernemen we ook altijd wel dingen. We maken bijna ieder jaar een robbentocht, zijn een keer gaan paardrijden door de branding en hebben zelfs een rondvlucht gemaakt. Er blijft altijd iets nieuws te ontdekken, wat bijzonder is, want zo groot is Ameland niet. Maar het hoeft dus niet!’
Als mensen mij vragen wat ze absoluut moeten doen op Ameland, is mijn antwoord dan ook altijd hetzelfde: helemaal niets.
Juist doordat er niets hoeft, ga je genieten van alles wat er al is. Van de zee, het strand, de wind, de vuurtoren en de rust. Van het leven zonder klok. Wij teren daar het hele jaar op. En ieder jaar begint het opnieuw, zodra we de bocht naar de boot opdraaien.’
Houd jij van Ameland of woon jij op Ameland en heb je een bijzonder verhaal te vertellen voor een van onze rubrieken of ben/ken je iemand met een goed Ameland verhaal die dat graag met ons wil delen? Laat het ons dan weten via info@persbureau-ameland.nl
