Wie rond 2005 op dinsdag- of vrijdagavond de manege in Ballum binnenliep, kon daar iets anders aantreffen dan paarden. In de kantine lag een vloer waarop een groepje Amelander vrouwen Country Western Dance oefende.
Van Ameland naar de top
Sportverhalen van een eiland
Ameland is misschien klein, maar het eiland kent verrassend veel bijzondere sportverhalen. Verhalen over Amelanders die de landelijke top bereikten, talenten die hun eerste stappen op het eiland zetten en sporters die buiten Ameland naam maakten. Sommige namen zijn nog altijd bekend, andere verhalen dreigen langzaam te verdwijnen.
Met Van Ameland naar de top brengen we die verhalen bij elkaar. We duiken in het verleden, spreken mensen die erbij waren en kijken ook naar de sporters van nu en de talenten van morgen. Want achter iedere prestatie zit een verhaal – en juist die verhalen willen we bewaren en doorvertellen.
Reina Bruinsma-Borduin, Sandra Wölmer, Anneke de Boer-Polet, Kristiana van der Geest en Marijke van der Geest-van Telgen hadden elkaar in de danssport gevonden. Het was nadrukkelijk geen simpel line dancing. Wedstrijden draaiden om verschillende disciplines en stijlen: onder meer wals, polka, funky, novelty, smooth en cha cha.
De kleding hoorde bij de presentatie, maar techniek was minstens zo belangrijk. Juryleden letten op voetenwerk, houding, beweging, uitstraling en beheersing. En in dat wereldje groeide Reina uit tot de kampioen van het Amelander groepje.
Kampioen van Nederland, Europa en de Benelux
Bruinsma-Borduin won in haar categorie het Nederlands kampioenschap, het Europees kampioenschap en het kampioenschap van de Benelux. Daarmee plaatste ze zich uiteindelijk voor het wereldkampioenschap.
Dat WK vond rond de jaarwisseling van 2005 naar 2006 plaats in Stockholm. Normaal werd het evenement in Amerika gehouden; eens in de vijf jaar kwam het naar Europa. Voor Reina en Anneke de Boer-Polet betekende dat een vlucht naar Scandinavië.
Onderweg zagen ze Ameland vanuit het vliegtuig onder een witte laag sneeuw liggen. In Stockholm was het nog witter. De stad was feestelijk verlicht en vormde het decor voor een wedstrijd waarin Reina tegenover een zevenkoppige jury zes verschillende dansen moest uitvoeren.
Tweede van de wereld
Ze verloor uiteindelijk nipt van een Zweedse deelneemster en eindigde als tweede. Terug naar Ameland nam ze een bokaal en een horloge met het logo van het wereldkampioenschap mee.
Die tweede plaats is een mooie prestatie, maar de omstandigheden eromheen maken het verhaal pas echt Amelands. Bruinsma-Borduin had geen gespecialiseerde trainer op het eiland. Ze oefende thuis in de woonkamer wanneer haar kleine kind boven lag te slapen. Twee avonden per week trainde ze met het groepje in Ballum.
Wanneer ze technisch verder wilde komen, reisde ze naar Brabant om les te krijgen van een gespecialiseerde dansleraar. De afstand tot expertise was letterlijk groot.
Steeds opnieuw beginnen
Succes maakte het niet gemakkelijker. Nadat ze op het WK goed had gepresteerd, promoveerde Reina naar een hogere categorie. Dat betekende dat ze zes volledig nieuwe, moeilijkere dansen moest leren. Het eerstvolgende Benelux-kampioenschap liet ze daarom schieten: de voorbereidingstijd was eenvoudigweg te kort.
Dat detail laat goed zien hoeveel werk er achter een wedstrijd zat. Iedere choreografie kende voorgeschreven passen en figuren; op hoger niveau kwam er meer ruimte én noodzaak voor variatie. Zes nieuwe dansen betekenden niet zes liedjes onthouden, maar opnieuw techniek, timing, presentatie en kleding op elkaar afstemmen.
Waarom juist dit verhaal in de serie hoort
Van alle sportverhalen in dit document is dit misschien wel het beste bewijs waarom Van Ameland naar de top breed moet blijven. Als we alleen zoeken naar voetbal, atletiek en olympische sporten, missen we precies dit soort geschiedenis.
Een vrouw die thuis in haar woonkamer oefent, twee keer per week in de kantine van een manege traint, voor specialistische lessen naar Brabant reist en uiteindelijk tweede wordt op een wereldkampioenschap in Stockholm: daar zit alles in wat een goed sportverhaal nodig heeft.
Twintig jaar later zou een nieuw gesprek met Reina het verhaal compleet kunnen maken. Waar staat de bokaal? Heeft ze het WK-horloge nog? Kan ze de passen van die zes dansen nog voor zich zien? En hoe kijkt ze nu terug op al die reizen vanaf Ameland?
Sommige sportgeschiedenis staat in recordboeken. Andere ligt misschien gewoon in een kast in een Amelander woonkamer.
Weet jij meer over dit verhaal?
De sportgeschiedenis van Ameland zit niet alleen in archieven, maar vooral in de herinneringen van mensen. Misschien weet jij meer over de sporter of gebeurtenis uit dit verhaal. Was je erbij, heb je samen gesport, ken je iemand die een belangrijke rol speelde of liggen er thuis nog foto’s, krantenknipsels of andere herinneringen?
Laat het ons weten. Ook aanvullingen, anekdotes en correcties zijn welkom. En is er een Amelander sporter, trainer, vrijwilliger of bijzonder sportverhaal waar we volgens jou eens in moeten duiken? Ook dat horen we graag.
Zo bouwen we Van Ameland naar de top samen verder uit en zorgen we ervoor dat bijzondere sportverhalen van het eiland niet verloren gaan.
Mailen kan naar: info@persbureau-ameland.nl
