In de rubriek ‘Verliefd op Ameland’ praten we met mensen die hun hart verloren zijn aan het eiland of aan iemand op het eiland. Mensen die voor de liefde naar het eiland zijn gekomen of mensen die uit liefde voor het eiland elk jaar weer terugkeren. Vandaag vertelt Marloes Mooibroek-Brink (43) over haar liefde voor Ameland, het eiland waar zij via haar kinderen haar eigen jeugd opnieuw beleeft.
‘Voor mij is Ameland veel meer dan een vakantiebestemming. Ameland voelt als thuiskomen. Zodra we de boot opstappen, valt de drukte van alledag van ons af. En zodra het eiland in zicht komt, voelt het alsof we weer thuis zijn. Dat gevoel heb ik eigenlijk al mijn hele leven.
Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen: een dochter van zeventien, en van elf en onze zoon van acht. Thuis lopen ook nog drie Brits kortharen rond; die horen net zo goed bij ons gezin. Jarenlang stond ik met veel plezier voor de klas, waarvan een aantal jaren in groep 8. Met schoolkampen kwam ik ook vaak op Ameland.
Inmiddels heb ik van mijn passie mijn werk gemaakt en ben ik fotograaf. Ik leg bruiloften, zwangerschappen, geboortes en newborns vast. Dat ik aanwezig mag zijn bij zulke bijzondere momenten vind ik nog iedere keer een voorrecht. Op Ameland neem ik natuurlijk ook mijn camera mee, maar daar fotografeer ik vooral de natuur en mijn eigen gezin. Al is de camera soms ook gewoon uit. Dat was vroeger eigenlijk niet anders.’
Fotorolletjes vol Ameland
‘Mijn liefde voor foto’s begon namelijk op Ameland. Als kind liep ik overal met een camera rond. Mijn familie vond dat soms behoorlijk irritant; ik stond weer met dat toestel voor ieders neus. Ik maakte fotorolletjes vol herinneringen aan Ameland. Maar inmiddels zijn juist die foto’s ontzettend waardevol.
Vanaf mijn tweede levensjaar kom ik op Ameland. Mijn opa en oma begonnen samen met mijn vader en oom en tante op Camping Duinoord op kamp Zuid, destijds nog met een tent. Ze maakten zelfs de windhoos mee, waarbij de tent wegwaaide. Daarna stapte de hele familie over op caravans. Mijn ouders, en oom en tante, kregen later ook een caravan op Duinoord, vlak bij het pleintje van Kamp Zuid. Mijn opa en oma stonden ook op dezelfde camping.’
Van Toetje en Sproetje tot Kamperfoelie
‘Mijn eerste herinneringen zijn aan dat pleintje, waar ik als kleuter mee danste tijdens de animatie avonden met Toetje en Sproetje. Samen met mijn broertje, neefjes en nicht maakte ik ieder jaar nieuwe herinneringen en zag ik dezelfde vakantievrienden weer terug.
Onze vakanties bestonden uit eindeloos veel kleine geluksmomenten. Garnalen vangen in de herfstvakantie, ze ’s avonds met de hele familie pellen – al at mijn oom er minstens zoveel op als hij pelde – strandwandelingen, boswandelingen met mijn opa en oma, huifkartochten, voetbalwedstrijden op Kamp Zuid waarbij we een appeltaart wonnen en natuurlijk heel veel spelletjes. Mens erger je niet, Pesten, Dubbel Patience voor twee personen; die spelletjes speel ik nu weer met mijn eigen kinderen.
Zelfs de geur van kamperfoelie brengt me direct terug naar Ameland. Daarom groeit die plant nu ook in onze eigen tuin.’
Eén grote Ameland-familie
‘Mijn opa kende ontzettend veel mensen op Camping Duinoord. Hij zat ook in het bestuur van de camping. Daardoor voelde het alsof we onderdeel waren van één grote familie. Niet alleen mijn ouders, opa en oma stonden er; ook mijn ooms, tantes, neefjes, nicht waren er. De ene familie stond op Duinoord, de andere op Klein Vaarwater. Iedereen liep bij elkaar binnen.
Dat warme familiegevoel is altijd gebleven, ook al zijn veel van de mensen van toen er inmiddels niet meer. Mijn opa is nu 94 jaar en gelukkig nog altijd onder ons. Toen de caravan van mijn opa en oma werd verkocht, vond ik dat ontzettend verdrietig. Nog steeds hopen we ooit zelf weer een plekje op Camping Duinoord te krijgen. We staan al jaren op de wachtlijst.’
‘Zoveel dingen zijn gekoppeld aan Ameland. Zo hadden mijn man en ik vierentwintig jaar geleden een van onze eerste dates: een uitje naar Ameland. We zouden met een huurauto gaan, maar hij bleek zijn rijbewijs vergeten te zijn. Dus namen we de bus en stapten alsnog op de boot. Nu komen we er alweer jaren als gezin.
We huurden jarenlang een caravan van Pim Westhuis op Duinoord. Dat werd onze vaste plek en voelde al snel als een tweede thuis. Inmiddels kennen onze kinderen meneer Pim net zo goed als wij vroeger de campingbeheerder kenden. Hij maakte zelfs een bolderkar met de namen van onze kinderen erop. Zo lopen verhalen, tradities en generaties moeiteloos in elkaar over.’
Tradities worden steeds weer doorgegeven
‘Het mooiste aan Ameland vind ik misschien wel dat ik mijn eigen jeugd terugzie in mijn kinderen. Zij beleven dezelfde vrijheid als ik vroeger. Ze struinen met laarzen door het bos, fietsen naar de Paardenreddingboot, ontdekken het Oerd, zwemmen in zee en staan met een schepnetje garnalen te vangen. Daarna helpen ze net zo enthousiast met pellen én opeten.
Iedere vakantie begint bovendien op precies dezelfde manier. Zodra we richting Holwerd rijden, zingen we het lied dat mijn opa, oma, vader, oom en tante vroeger altijd inzetten: ‘Het is de mooiste dag van het jaar.’ Dat lied betekent voor ons: de vakantie is begonnen.
We hebben inmiddels ook zoveel nieuwe herinneringen gemaakt. Een van de allermooiste was misschien wel toen ik op Ameland ontdekte dat ik zwanger was van onze tweede dochter. Na een lang traject was die positieve zwangerschapstest extra bijzonder. Mijn ouders kwamen dezelfde dag speciaal naar het eiland en we konden het nieuws daar met elkaar delen. Dat moment zal voor altijd verbonden blijven met Ameland. Ameland loopt als een rode draad door mijn leven. Eerst als kind, later als leerkracht tijdens de schoolkampen en nu als moeder.
Ik hoop dat onze kinderen later met net zoveel warmte terugdenken aan hun vakanties als ik nu doe, en dat zij die tradities weer doorgeven aan hun eigen kinderen.’
Zet je telefoon uit
‘Als mensen mij vragen wat ze absoluut moeten doen op Ameland, is mijn antwoord heel simpel: zet je telefoon uit. Kijk om je heen. Geniet van de natuur, van elkaar en van de rust. Word vies, ga het strand op, vang garnalen, maak een kampvuur of speel een spelletje. Dat zijn uiteindelijk de herinneringen die blijven.
Voor onze gezin is vaste prik nog altijd garnalen vangen, lange strand- en boswandelingen maken, schelpen zoeken voor in een glazen pot, kibbeling eten in Nes of tapas bij Sam (Amigo), spelletjes spelen, tekenenen/schilderen en ieder jaar paardrijden. Het zijn geen spectaculaire dingen, maar juist die eenvoudige momenten maken het eiland zo bijzonder.’
Houd jij van Ameland of woon jij op Ameland en heb je een bijzonder verhaal te vertellen voor een van onze rubrieken of ben/ken je iemand met een goed Amelander verhaal die dat graag met ons wil delen? Laat het ons dan weten via info@persbureau-ameland.nl
