In de rubriek ‘Verliefd op Ameland’ praten we met mensen die hun hart verloren zijn aan het eiland of aan iemand op het eiland. Mensen die voor de liefde naar het eiland zijn gekomen of mensen die uit liefde voor het eiland elk jaar weer terugkeren. Vandaag vertelt Nina Keurntjes (36) over haar liefde voor Ameland, en de heimwee die zij en haar kinderen ervaren wanneer ze de overtocht terug moeten maken.
kopfoto: van links naar rechts: Filou, Nina, Joes en Roel
‘Eigenlijk was ik al op Ameland voor ik geboren werd. Mijn moeder was zwanger van mij toen ze op het eiland was. Mijn ouders kwamen er al sinds ze verkering hadden en ik ben er dus mijn hele leven ook heel veel geweest. Ik weet eigenlijk niet beter.
Nu woon ik met mijn man en twee kinderen, Filou en Joes, in de Achterhoek en werk als fotograaf. Ik fotografeer gezinnen, families, bruiloften en uitvaarten. Maar het eiland speelt nog altijd een grote rol in ons leven. Ik draag het letterlijk met mij mee, door de tatoeage op mijn onderarm.’
Alles op Ameland voelt magisch
‘Mijn eerste herinneringen spelen zich af in Ballum, in een huis dat jarenlang van kennissen van onze familie was. Het was hun familiehuis, maar voelde ook als dat van ons. Het stond midden in het dorp, naast restaurant de Boerderij, midden in Ballum. Omdat wij onze vakantie dus niet vierden op een vakantiepark, maar middenin het eilandleven, heb je nog meer het gevoel onderdeel te worden van Ameland.
Als kind hadden mijn broertje en ik daar alle vrijheid. Ik speelde uren in de tuin, groef enorme gaten alsof ik archeoloog was en zocht naar bijzondere stenen. Iedere steen voelde speciaal, simpelweg omdat hij op Ameland lag. We speelden verstoppertje in de duinen, fietsten eindeloos rond en leefden vooral buiten.
Alles voelde magisch.
Misschien kwam dat ook doordat er zoveel familiegeschiedenis lag. In het huis lagen oude gastenboeken waarin mijn ouders hadden geschreven toen ze nog verkering hadden. Als kind bladerde ik daarin en las ik hun verhalen terug. Alsof ik een stukje geschiedenis van mijn eigen familie ontdekte.’
‘Ik wist precies wat er in de keukenkastjes lag, kende ieder hoekje van het huis en had het gevoel dat het echt van ons was. Toen het huis uiteindelijk werd verkocht en permanent werd bewoond, vond ik dat ontzettend moeilijk. Er lagen daar zoveel herinneringen. De pagina uit het oude gastenboek heb ik uiteindelijk kunnen redden en heb ik mijn ouders ingelijst cadeau gedaan toen ze dertig jaar getrouwd waren. Die hangt nog altijd bij hen thuis.’
De tatoeage van Ameland is een herinnering om elke dag te vertragen
‘Op mijn onderarm staat de plattegrond van Ameland getatoeëerd. Voor mij is die tatoeage veel meer dan een herinnering aan een fijne vakantie. Hij herinnert me iedere dag aan het gevoel dat Ameland mij geeft.
Op het eiland leef ik automatisch langzamer. Zodra ik op de boot zit, laat ik alles van het vasteland achter. De drukte, de volle agenda, alle verplichtingen… ze verdwijnen vanzelf. Alsof de tijd daar een ander tempo heeft.
Met mijn tatoeage wil ik mezelf eraan herinneren dat ik dat gevoel ook thuis mag vasthouden. Dat ik niet altijd in de hoogste versnelling hoef te leven. Dat rust niet alleen op Ameland bestaat, maar ook in mijn dagelijks leven gevonden kan worden.
Ameland is ook verbonden met de grote momenten in mijn leven, het eiland zit letterlijk onder mijn huid. Tijdens mijn eerste zwangerschap maakte ik zwangerschapsfoto’s op het eiland. Deze zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Op mijn eilandtatoeage is de plek van de vuurtoren een sterretje. Het symboliseert dit kindje dat niet kwam.’
Kleine rituelen
‘Als gezin hebben we van die vaste ritueeltjes die we altijd uitvoeren, als we op Ameland zijn. De vuurtoren is daar een van. Iedere keer als we op Ameland zijn, moeten we er, het liefst zo snel mogelijk, heen. We leggen allemaal even onze hand tegen de vuurtoren aan. Waarom we dat precies doen weten we eigenlijk niet, maar het voelt gewoon goed. Alsof we echt even contact maken met het eiland.
Ook eten we steevast meerval bij Metz in Nes. Voor mij is dat nog altijd de lekkerste vis die je kunt krijgen. Op de bakplaat bereid, niet gefrituurd. Ik kan hem nergens anders zo vinden.’
De laatste zonsondergang
‘De liefde voor Ameland is ook bij onze kinderen, Filou en Joes, heel groot. Vorige zomer lag onze dochter huilend in bed, ze wilde niet naar huis. Ik herkende dat gevoel meteen. Dat verdriet bij het afscheid nemen van het eiland en het eilandgevoel, had ik vroeger zelf ook altijd. Dus besloot ik het afscheid anders te maken. Om te draaien naar een positieve afsluiting in plaats van een weemoedige. Het was tien uur ’s avonds. We stapten op de fiets. Zij achterop, haar lievelingsknuffel Saar stevig in haar armen. We reden nog één keer naar het strand, gingen in het zand zitten en keken zwijgend naar de zon die langzaam in zee zakte. Het was muisstil.
Alleen de zee, de lucht die langzaam van kleur veranderde en wij samen. Daarna gingen we nog een ijsje eten in Nes.
Dat moment op het strand hangt nu als foto op haar slaapkamer, en het staat bij mij voor altijd in mijn geheugen gegrift.’
Heimwee hoort erbij
‘Dat gevoel van heimwee hebben naar Ameland, heb ik zelf overigens ook nog steeds. Als ik foto’s zie, een artikel lees of hoor dat iemand erheen gaat, voel ik meteen die drang om ook weer te gaan. Als ik een paar dagen vrij heb en het lukt, stap ik zonder nadenken in de auto richting Holwerd. Al is het maar voor één dag.
Zodra ik weer kan fietsen over het schelpenpad, de wind door de duinen voel of zelfs kletsnat regent tijdens een fietstocht, weet ik weer waarom ik zo van het eiland houd.
Juist die regen, de harde wind en het gevoel dat je onderdeel bent van de natuur maken Ameland voor mij compleet. Daarom adviseer ik mensen ook altijd om de auto aan de vaste wal te laten staan, wanneer dat kan. Juist door te fietsen en de elementen te ervaren, vertraag je vanzelf en je beleeft Ameland veel intenser.
Ameland is voor mij veel meer echt veel meer dan een vakantiebestemming. Het is een gevoel. Een plek waar ik mezelf terugvind, waar ik tot rust kom en waar een stukje van mijn hart altijd achterblijft.’
Houd jij van Ameland of woon jij op Ameland en heb je een bijzonder verhaal te vertellen voor een van onze rubrieken of ben/ken je iemand met een goed Amelander verhaal die dat graag met ons wil delen? Laat het ons dan weten via info@persbureau-ameland.nl
