WEST TERSCHELLING – Oerol. Oerol is altijd goed, zelfs die keer dat ‘De wind voert het woord’ wordt gekozen als motto van het tiendaagse muziek- en theaterevenement. Harde wind en regen teisteren het eenendertigste Oerol. Voorstellingen worden afgelast en ’s avonds zijn de dorpen uitgestorven, omdat niemand na een dag opboksen tegen windkracht 7 en 8 zin heeft in nóg een worsteling met de elementen.

Het mocht de pret niet drukken, want Oerol is Oerol en de grootste lol zit hem in het gezelschap waarmee je naar het eiland trekt.
Dat zat wel goed, met het clubje voormalige collega’s, dat elkaar maar blijft bezoeken en telkenjare wel een aanleiding vindt om een feest te houden.
Deze keer werd het Oerol.

Na de reis, het Groene strand, straattheater op West en supermarkt- en slijterijbezoek voor de avond op Tjermelan, zeeg het gezelschap van vijf neer op het terras van Nap.
Nap, daar hadden zus G en ik vorig jaar tijdens Oerol nog zo lekker en gezellig koffie gedronken met vriendin S, die we onverwacht in de Torenstraat tegenkwamen. Nap kon niet veel kwaad doen.

In de hoek van het terras was nog een tafel met vijf stoelen. We waren al een paar uur op stap; het was tijd voor de eerste alcoholische versnapering, constateerden de A, A en E van het gezelschap. Dat vond ik ook. Drie droge en een zoete witte wijn: de vijfde, M, wilde wel een hapje eten, maar geen drank.
Het werd de maaltijdsalade, die stond uitnodigend op de kaart. Wij wisten niet dat Nap z’n dag niet had of een verkeerd regime. We kwamen van de koude kermis thuis en hadden na het nuttigen van hetgeen besteld, nog immer amper gevulde maagjes.

Het bordje sla had in de verste verte niets van een maaltijd. We moesten fietsen van het ene stukje oude kaas naar het andere, er waren wat pijnboompitten, maar het geheel bleek verstoken van maagvullende ingrediënten die de naam maaltijdsalade rechtvaardigen. De rekening, daarentegen, deed een fiks gerecht van grote voedingswaarde vermoeden: veel te veel euro’s voor een salade die als bijgerechtje niet had misstaan, maar niet meer was dan dat. De serveerster incasseerde de kritische noot van A en riposteerde: ‘Oh! Oh ja?’ Ze zou het doorgeven aan de chef. En dat was het dan.

Het damesclubje was uit, het was niet van zins te gaan zeuren en had een tas met boodschappen mee voor in de bungalow. Een van de dames (A) heeft kookvaardigheden waar Nap een puntje aan kan zuigen. Daar, in houten bungalow Zeerasp op Tjermelan helemaal om Oost, daar aten we de lekkerste salade met een home made dressing naar geheim recept van A, met aardappelen in de schil gekookt en zes verschillende soorten van de heerlijkste kazen van Europa.
Oerol blijft verbonden aan de maaltijdsalade, maar niet aan die van Nap.
A wint met eilandenlengte voorsprong.

J.F.de Jong

>>> lees hier ook over Oerol